
|
|
MIASTENIA "MYASTHENIA GRAVIS" jest bardzo rzadką chorobą. Choruje na nią ok. 8 osób na 100 000 ludności. W związku z tym jest mało znaną nawet wśród lekarzy, a zupełnie nie znaną w społeczeństwie.
Podstawowym objawem choroby jest nadmierne zmęczenie mięśni szkieletowych całego ciała w czasie wysiłku. Mięśnie w czasie pracy stopniowo słabną i może dojść do ich pełnego bezwładu, który częściowo ustępuje po odpoczynku. Nasilenie zmęczenia mięśni jest zmienne w ciągu dnia, zwykle rano jest mniej wyraźne niż wieczorem.
W początkowym okresie choroby najczęściej zajęte są mięśnie cały czas pracujące, jak:
Zmęczenie i osłabienie poruszających gałki oczne powoduje u chorego objawy dwojenia obrazów przed oczyma. Opadanie powiek występuje przy osłabieniu mięśni dźwigających powieki. Kiedy zajęte są mięśnie gardła, krtani i jamy ustnej u chorego występują zaburzenia mowy, gryzienia, żucia i połykania pokarmów. Charakterystyczne dla Miastenii jest to, że pierwsze ruchy wykonywane są prawidłowo, a zmęczenie i osłabienie mięśni narasta w miarę pracy, a więc pierwsze zdania chory wypowiada wyraźnie i pierwsze kęsy jedzenia żuje i połyka poprawnie. Kiedy zajęte są mięśnie rąk pacjentowi słabną ręce np. - w miarę mycia zębów, a przy zajęciu mięśni nóg słabną one w czasie chodzenia. Zajęcie mięśni oddechowych upośledza oddychanie i może być zagrożeniem dla chorego. Objawy choroby mogą nasilać infekcje wirusowe lub bakteryjne, gorączka, nadmierne przegrzanie, przemęczenie fizyczne, stresy emocjonalne; u kobiet miesiączka czy zajście w ciąże, zaburzenia funkcji tarczycy ( zarówno jej nadczynności jak i niedoczynności ); obniżenie potasu w ustroju np. po wymiotach, biegunce, czy też przy odwodnieniu.
Miastenia jest chorobą mięśni szkieletowych, a więc nie obejmuje mięśni gładkich:
Początek choroby może być nagły ze znacznym, uogólnionym osłabieniem mięśni. Częściej jednak pierwsze objawy są dyskretne i niestałe, zmienne z godziny na godzinę, co utrudnia postawienie prawidłowej diagnozy.
Na miastenię chorują osoby obu płci w każdym wieku od 2-go do 80-go roku życia . Najczęściej jednak pierwsze objawy choroby występują między 18 a 36 rokiem życia. Kobiety chorują wtedy czterokrotnie częściej niż mężczyźni, natomiast mężczyźni chorują częściej niż kobiety po 50 roku życia.